Zamek biskupi w Siewierzu
Ruiny zamku książąt-biskupów krakowskich, którzy przez blisko trzy i pół wieku rządzili stąd niemal niezależnym Księstwem Siewierskim – z wieżą bramną, barbakanem i mostem zwodzonym.
Fot. Adrian Tync, CC BY-SA 4.0, Wikimedia Commons
Zamek wzniesiono w zakolu Czarnej Przemszy, wśród rozlewisk i bagien, które same w sobie stanowiły ochronę. Najstarszym murowanym elementem był cylindryczny stołp z końca XIII w.; w XIV w. książęta śląscy – m.in. książę cieszyński Kazimierz I – otoczyli go murem obwodowym i dobudowali murowany dom mieszkalny.
W 1443 r. biskup krakowski Zbigniew Oleśnicki odkupił od zadłużonego księcia Wacława I całe księstwo siewierskie wraz z zamkiem. Odtąd biskupi krakowscy nosili tytuł książąt siewierskich, a księstwo – z własnym wojskiem, sejmem, monetą i sądem – było niemal niezależnym państewkiem, aż do likwidacji przez Sejm Wielki w 1790 r. O surowości miejscowego sądu przypomina powiedzenie „Bij, kradnij, zabijaj, ale Siewierz omijaj”.
W XVI w. biskupi przebudowali gotycką warownię na renesansową rezydencję z dziedzińcem, a w 1575 r. Franciszek Krasiński dostosował ją do broni palnej, dodając taras artyleryjski i barbakan. Pod koniec XVII w. wieżę nad bramą zwieńczono barokowym hełmem. Opuszczony w 1790 r. zamek popadł w ruinę; zabezpieczony jako trwała ruina zachował zewnętrzne mury skrzydeł mieszkalnych, barbakan i wieżę bramną, która dziś służy jako punkt widokowy. Do wejścia prowadzi zrekonstruowany most zwodzony.
