Grodzisko – pustelnia bł. Salomei

Wzgórze nad skałą Długą, przy drodze z Ojcowa do Sułoszowej, odgrywało ważną rolę już w XIII w. – według Jana Długosza gród obronny osłaniający Kraków wzniósł tu Henryk Brodaty. Później Bolesław Wstydliwy przekazał Grodzisko wraz z okolicznymi wsiami swojej siostrze Salomei, wdowie po Kolomanie, królu halickim. Salomea wstąpiła do klarysek, a w 1262 r. przeniosła się tu z Zawichostu razem z zakonnicami. Zmarła w 1268 r. w opinii świętości. W 1320 r. Władysław Łokietek przeniósł klasztor do Krakowa, a opuszczone zabudowania z czasem popadły w ruinę.

Obecny zespół w stylu manierystycznym powstał w latach 1677–1691. Tworzą go kościół Wniebowzięcia NMP i bł. Salomei, dom prebendarza, budynek z trzema grotami modlitewnymi urządzonymi na wzór jaskiń oraz sama pustelnia. Całość otacza mur z cegły i wapienia z barokowymi bramkami i pięcioma piaskowcowymi posągami krewnych Salomei i Henryka Brodatego. Przed grotami stoi granitowy obelisk na grzbiecie słonia wykutego z bloku wapienia – wzniesiony w 1686 r., trzy lata po zwycięstwie pod Wiedniem, na wzór obelisku przed rzymskim kościołem Santa Maria sopra Minerva.

Niewielka pustelnia na planie zbliżonym do kwadratu kryje ołtarzyk bł. Salomei, resztki dekoracji stiukowej, Grób Chrystusa z Kalwarią i kamienne łoże, nad którym widnieje łaciński napis „Ubi est thesaurus meus, ibi et cor meum” („Gdzie jest skarb mój, tam i serce moje”). W Grodzisku mieszkali też późniejsi eremici – w 1674 r. pochowano tu Aleksandra Soboniewskiego, oboźnego hetmana koronnego, który przełożył fragmenty Biblii na język polski.